Ακόμη & μέσα στο κατακαλόκαιρο ο υγρότοπος του Σχινιά συνεχίζει να έχει ορνιθολογικό ενδιαφέρον, έστω & κατά κύριο λόγο σε μικρόπουλα.

Even in summer season Schinias wetland still has ornithological interest especially on passerines.

Υπήρχαν πολλές Oenanthe hispanica (Ασπροκωλίνα) νεαρές.

There were a lot of juveniles Oenanthe hispanica (Black-eared Wheatear)

Ενα κρυπτικό είδος που εύκολα αναγνωρίζεται από τη χαρακτηριστική φωνή του είναι το Cettia cetti - (Ψευταηδόνι). Μέχρι τώρα το είχα άκουσει πάρα πολλές φορές, το είχα δει πολύ λίγες & κυρίως στιγμιαία, αυτή τη φορά όμως το έβλεπα για ώρα εκτεθειμένο ! έτσι για πρώτη φορά κατάφερα & το φωτογράφησα.

Cettia cetti (Cetti’s Warbler) is a secretive species which could be easily recognized from its distinctive explosive song. Until recently i had heard it a lot of times but seen it very little and just This time i managed to watch it for a long while. So i was able to take several pictures, before it disappeared through the dense reeds.

Πρόσφατα έμαθα ότι η Motacilla flava (Κιτρινοσουσουράδα) φωλιάζει στον Σχινιά.

I recently learned that Motacilla flava (Yellow wagtail) breeds at Schinias wetland.

Μια βόλτα στην ευρύτερη περιοχή της Πάρνηθας στην Δ, ΒΔ πλευρά της μέχρι το οροπέδιο των Σκούρτων πάντα έχει σημαντικό ορνιθολογικό ενδιαφέρον ακόμη & αυτή την στείρα εποχή. Η βόλτα ακροβατούσε μεταξύ όριων IBA, καμμένων & άκαυτων, αγροτοδασικής & καθαρά δασικής έκτασης. Κορυφαία παρατήρηση μάλλον τα 2 Falco Eleonorae, που τέτοια εποχή δεν έχουν ακόμη φωλιάσει & αυτό τους επιτρέπει να περιπλανώνται για διατροφή ακόμη & βαθειά στην ενδοχώρα (π.χ Πίνδος). Οι Lanius minor ήταν & τώρα (21/6) εκεί & ίσως αυτό να είναι τελικά ένδειξη φωλιάσματος.
Αλλά αυτός ο μήνας είναι η εποχή της Κουκουβάγιας ! Δείτε & εδώ

Last Saturday we went for a short trip to the north-northwest edge of the Parnitha range. This area includes the Skourta plateau which has always great ornithological interest. The trip took place on the borderline of the IBA (Important Bird Area). For once more we couldn’t find the trigger species Emberiza caesia but we were happy to watch two Falco Eleonorae foraging for insects. This falcon breeds later than any other species in order to feed the young with the migrating small birds. Before breeding they can be found foraging anywhere , even deep inland (eg the Pindos ridge). Two Lanius minor individuals were also there and their existence in the mid of june could be proof of breeding.
But now it is The Season of the Little Owl !

Αυτή ήταν στο οροπέδιο των Σκούρτων.
A diurnal little Owl at Skourta plateau.

Παρακάτω ένας Saxicola torquatus, λογικά το Ανατολικό υποείδος maura.

Below a Saxicola torquatus maura which is the east subspecies.

Οι κάτοικοι των Βρυξελλών είναι πολύ τυχεροί που σε απόσταση 20 λεπτων από το κέντρο με συγκοινωνίες μπορούν να επισκεφτούν το Foret de Soignes ένα υπέροχο δάσος κατά κύριο λόγο Οξυάς, απομεινάρι παλιότερου πολύ πιό εκτεταμένου. Αναμενόμενα είναι ενταγμένο στο Natura 2000.
Το δάσος έχει σημαντική πανίδα & μεταξύ άλλων κάποια εισαγμένα (introduced) είδη, όπως αυτός ο σκιούρος (μάλλον Αμερικάνικο είδος, όποιος γνωρίζει κάτι ας κάνει ένα σχόλιο)

Το δάσος έχει διάσπαρτες αρκετές λίμνες με αποτέλεσμα να έχει & ενδιαφέρουσα υδρόβια ορνιθοπανίδα, όπως οι αρκετά κοινές Aythya fuligula (Μαυροκέφαλη Πάπια).

Για τον ίδιο λόγο έχει & καλαμοπούλια όπως η παρακάτω Acrocephalus scirpaceus (Καλαμοποταμίδα)

Η φωτό είναι από δάσος που απλώνεται Νότια των Βρυξελλών, Foret de Soignes.
Αρχικά πίστεψα ότι θα μπορούσε να ήταν Certhia familiaris (Βουνοδεντροβάτης), με κύριο επιχείρημα το ίσως μακρύ πίσω νύχι. Ωστόσο ξανακοιτάζοντάς την, τον οριστικοποίησα σαν Certhia brachydactyla (Καμποδενδροβάτης), λόγω των ευδιάκριτων λευκών άκρων στα πρωτεύοντα, των ομαλών (?) βαθμίδων της ρίγας της φτερούγας & τον ευδιάκριτο καφέ τόνο στο πίσω κάτω μέρος του πουλιού. Υπάρχουν όμως ακόμη κάποια στοιχεία που υπονομεύουν αυτήν την αναγνώριση, όπως το πολύ μακρύ & καθαρό λευκό φρύδι & το ίσως πράγματι μακρύ ? τελικά νύχι. Κάθε γνώμη ευπρόσδεκτη.
Ακολουθεί άλλο ένα Certhia από ένα αστικό πάρκο το Park de Cinquantenaire.

The first photo was taken at the Foret de Soignes south of Brussels.
Firstly i thought it was a Certhia familiaris (Eurasian Treecreeper) based on its supposed long hindclaw. However at a second glance, i decided that it was a Certhia brachydactyla (Short-toed Treecreeper) based on its distinct primary white tips, its even “steps” along the edge of the wing bar & on the distinct brown tinge at the upper body of the bird. But there are still some points which undermine this decision and need further research. Those are : The long (?) hindclaw and mainly the clean white supercilium, which looks like newly washed (Collins Bird Guide). Are there any ideas about the bird’s identity ?
The second photo is another Certhia sp from the urban Park de Cinquantenaire, more probably a brachydactyla but still a challenge to resolve and good for comparison with the previous individual.

Μετά από αρκετές προσπάθειες, μια αξιοπρεπής φωτογραφία του πιό κοινού στην Ελλάδα & μέχρι τώρα στις παρατηρήσεις μου, οπτικές ή ακουστικές, τσιροβάκου, του Sylvia melanocephala (Μαυροτσιροβάκος). Κοινός μεν, πανέμορφος δε !

My first descent photo of a Sardinian Warbler, after a lot of unfortunate efforts. The commonest Sylvia sp
in Greece. Common but still beautiful.

H δεύτερη ψυχρολουσία ήταν η παράλληλη λειτουργία ζωολογικού κήπου στην είσοδο του πάρκου με όλα τα είδη που μπορεί κάποιος να συναντήσει στο Het Zwin & ακόμη περισσότερα. Γλαρόνια, Γλάροι, τα περισσότερα νυχτόβια (μεταξύ των οποίων 4 Bubo bubo!) αλλά & ημερόβια αρπάκτικα, τρύγγες & σκαλίδρες κ.λπ. Είναι εντελώς ακατανόητο να κατανοήσω αλλά & να δικαιολογήσω την λειτουργία του ακόμη & για εκπαιδευτικούς λόγους. Πόσο μάλλον που ο υγρότοπος είναι μια πολύ συγκεκριμένη & αυστηρά οριοθετημένη έκταση & προσφέρει “εύκολη” παρατήρηση των ειδών που υπάρχουν.

Οι Haematopus ostralegus (Στρειδοφάγος) είναι πολύ κοινοί στη Β.Ευρώπη το καλοκαίρι.

Ο πολύ σπάνιος στην Ελλάδα Larus argentatus (Ασημόγλαρος του Βορρά).

Αρσενικό Pluvialis squatarola (Αργυροπούλι) στο πέρασμά του για την Αρκτική τούνδρα ?

Και ένας ταπεινός τσιροβάκος Sylvia communis (Θαμνοτσιροβάκος).

To Het Zwin είναι ίσως η σημαντικότερη προστατευόμενη περιοχή (natuurreservaat) στην σύντομη ακτογραμμή του Βελγίου (57 km) & βρίσκεται στο ΒΔ άκρο της χώρας στα σύνορα με την Ολλανδία. Το καθεστώς είναι ιδιωτικό κάτι που σημαίνει ότι για να μπεις πληρώνεις εισιτήριο & αυτή ήταν η πρώτη δυσάρεστη έκπληξη. Το καθεστώς σε όλες σχεδόν τις προστατευόμενες περιοχές του Βελγίου κάπως έτσι είναι, εκτός από το μοναδικό εθνικό πάρκο, το Hautes Fagnes στις Αρδέννες, το οποίο είναι πολύ πιό εκτεταμένο -δυστυχώς δεν κατάφερα να επισκεφτώ- καθώς τα προηγούμενα αποτελούν πολύ μικρές νησίδες μέσα σε ένα πλήρως βιομηχανοποιημένο περιβάλλον, τουλάχιστον στην Φλάνδρα. Στο Het Zwin έχει γίνει ένα πετυχημένο πρόγραμμα επανεισαγωγής Ciconia ciconia (Λευκοπελαργός) , με αποτέλεσμα να μπορείς να τους φωτογραφίζεις σχεδόν εξ’επαφής χωρίς να ενοχλούνται.

Οι Larus ridibundus (Καστανοκέφαλος Γλάρος) είναι επίσης πολύ προσιτοί

Ενας Actitis hypoleucos (Ακτίτης) προσπαθεί να φάει κάτι αδιευκρίνιστο

Και το υπέροχο συνονόματο Sterna hirundo (Ποταμογλάρονο) ενώ αιωρείται πάνω από τον υγρότοπο ψάχνοντας για τροφή. Ακολούθησε η κάθετη εφόρμησή του στην επιφάνεια του νερού.

Δεύτερη συμμετοχή φέτος στο CBC, το πρόγραμμα καταγραφής των κοινών ειδών με στόχο την εκτίμηση της τάσης των πληθυσμών & ακολούθως την λήψη των αναγκαίων μέτρων προστασίας αν χρειάζεται. Στην Εύρωπη γίνεται πολλά χρόνα, Στην Ελλάδα μετά από δύο πιλοτικές χρονιές φέτος άρχισε η πραγματική εφαρμογή του.
Οπως & πέρσι οι πιό εντυπωσιακές παρατηρήσεις έγιναν στην διάρκεια της πρώτης επίσκεψης (24/4) & εκτός σημείων καταγραφής. Δύο Circaetus gallicus (Φιδαετός) & έξι Falco vespertinus (Μαυροκιρκίνεζο) ήταν πλέον αξιοσημείωτες.

Την δεύτερη φορά (22/5), για πρώτη φορά κατάφερα & φωτογράφησα ένα πολύ θαρραλέο Luscinia megarhynchos (Αηδόνι) που κελαηδούσε από φανερό σημείο.

Streptopelia turtur (Τρυγόνι) είδα & τις δύο φορές εκτός σημείων & στις δύο περιπτώσεις.

Δύο κοινά είδη. Ο σχετικά κοινός Lanius senator (Κοκκινοκεφαλάς) &

το πολύ κοινό Emberiza melanocephala (Αμπελουργός).

Εκτός από τους Ασημόγλαρους παρατηρήσαμε αρκετές φορές Phalacrocorax aristotelis (Θαλασσοκόρακες) - μεγάλη συγκέντρωση ανήλικων στις Φλέβες - πολύ λιγότερες Calonectris diomedea (Αρτέμης) & μόλις δύο Puffinus yelkouan (Μύχος).

Στη παραπάνω δύο ανήλικα άτομα ενώ σε αυτήν που ακολουθεί οι “φιλήσυχοι” Θαλασσοκόρακες παρενοχλούνται από τον συνήθη ύποπτο.

Τέλος η συγκριτικά πιό αξιοπρεπής φωτό Αρτέμη περνώντας τις Λαγούσες. Και μόλις διαπιστώνω ότι το κεφάλι του Αρτέμη μου θυμίζει πολύ κεφάλι δελφινιού (ίσως ρινοδέλφινου?)

Στις βραχονησίδες του Αργοσαρωνικού αναπαράγονται χιλιάδες Larus michahelis, γεγονός που ευνοεί & κάποιους πολύ θεαματικούς θηρευτές, όπως το ταχύτερο πλάσμα στον κόσμο, το Falco peregrinus (Πετρίτης).

Ενας ενήλικος σε στάση αναμονής.

Αυτό που ήξερα μέχρι τώρα είναι ότι ο Πετρίτης αρπάζει την τροφή του στον αέρα, με ταχύτητες που σε κάθετη εφόρμηση μπορούν να φτάσουν τα 300 χλμ/ώρα. Στις Φλέβες όμως γίναμε μάρτυρες επιτυχημένης επίθεσης Πετρίτη σε νεαρό Γλάρο στο έδαφος, στη φωλιά του. Επίσης - & γιατί όχι - δεν ήξερα ότι ο Πετρίτης φωλιάζει σε βραχονησίδες, πίστευα ότι αυτό ήταν αποκλειστικό προνόμιο του Falco eleonorαe (Μαυροπετρίτη).

Οι Πετρίτες & ιδιαίτερα οι νεαροί δεν έχουν & εύκολο έργο ζώντας ανάμεσα σε αυτό το πλήθος των Ασημόγλαρων. Οι παρενοχλήσεις είναι συνεχείς όταν σηκώνονται.

Νεαρός Πετρίτης σε εκπαιδευτικές πτήσεις

& εικονικές αερομαχίες